. .
ROZA & BORIS & DORA
HUISKAMERTHEATER
‘De mens is zijn verleden’ en dat beseffen Roza en Boris niet helemaal want ondanks hun pogingen om op een goede, integere en vriendelijke manier volk te ontvangen slagen zij er niet in hun woelig verleden te verbergen. En zelfs de lieve en sociale Dora blijkt geen onbeschreven blad te zijn...
OVER HET STUK
Roza en Boris en Dora’ gaat over de vreselijke noodzaak van de (Vlaamse) mens om het lelijke, het politiek incorrecte uit zijn verleden, uit zijn herinnering te schrappen, weg te denken, te negeren en vooral voor anderen verborgen te houden terwijl die dingen net het leven en het karakter van iemand bepalen: ‘De mens is zijn verleden.’ (LP Boon) Ze maken de mens tot wie hij is. Het verleden, het lijden om dit verleden is niet weg te denken: het puilt, het breekt uit alles wat een mens doet en zegt: de vorm verraadt de inhoud. In dit stuk gebeurt dit letterlijk: d.m.v. de taal, de vorm van de personages en het verhaal dat verteld wordt. Het resultaat is een groteske (tragi)komedie.
Dit theater wil echter meer zijn dan een psychologische tekening, een simpel verhaaltje, maar heeft de mogelijkheid om de extremen in vorm, inhoud, speelstijl op te zoeken. Na een absurde komedie (‘Op de Noordpool’) en een realistisch, psychologisch stuk (‘Het Knijtjong’) wil tg Morrend Volk met die mogelijkheden experimenteren. Zij wil de personages letterlijk laten opzwellen, zij wil weg van het compromis-taaltje dat we met zijn allen hebben uitgevonden, maar een nieuw dialect creëren dat toch begrijpbaar is en niet streekgebonden, zij wil gewone mensen in hun gewone omgeving plaatsen voor gewone mensen die zelden met theater in contact komen, maar toch groots, toch letterlijk, toch nieuw en uit ervaring weet ‘tg Morrend Volk’ dat dit mogelijk is.
tekst: Rebecca Tanghe
spel: Rebecca Tanghe & Walter Degroote
regie: Rudy Goes
> PREMIERE: 20/05/2005 in het gemeentehuis van Temse
11 VOORSTELLINGEN
>> AUDIOVISUEEL
> foto’s